Chapter Text
Dag 1
Johannes
Enkele weken geleden was er een duif op zijn raamkozijn geland. Een postduif met een brief aan zijn poot. De brief was een uitnodiging van de hertogin. Deze brief had hem verward, wat moest de hertogin met hem? Hij kende haar vroeger, toen de ridders nog aan het hof oefenden, maar de hertogin was al jaren opgesloten in het slot, zonder ook maar iets van zich te laten horen. En de ridders training grond werd naar een pleintje in de buurt van het nieuwe gilde verplaatst.. De brief nodigde hem uit om op 18 Neve naar het kasteel te gaan, dat de voeding en slaapplaats voor hem geregeld zouden worden. Verder stond er niks, geen reden voor het bezoek, enkel een datum en een plek.
En nu was het dan zo ver, 18 Neve. Hij was te paard gegaan, zijn persoonlijke spullen verborgen in de zadeltas. De reis duurde langer dan gedacht. Hij was in de ochtend vertrokken, en was de hele dag al onderweg geweest. Het begon te schemeren en hij had het kasteel nog steeds niet bereikt. Eerst kon hij het nog boven de boomtoppen zien uitsteken, het gaf hem een idee van hoe ver hij nog moest, maar enkele uren geleden was het achter de dorre bladeren verdwenen. Punkpaard hinnikte geïrriteerd, ze begon honger te krijgen.
Niet veel later kwam hij dan eindelijk bij het kasteel aan. Er waren een aantal andere aanwezig, sommige kende hij vanuit de stad. Hij was opgelucht om andere te zien, hoewel geen van hen meer leek te weten over de reden van hun bezoek. Voordat hij de kans kreeg om een fatsoenlijk gesprek te starten, kwam de hertogin de hoftuin in lopen, naast haar liep iemand die hij in zijn vele jaren aan het hof nog nooit gezien had. De hertogin sprak hen allen aan, en nodigde iedereen uit om zichzelf thuis te maken in het kasteel, maar gaf nog steeds niets weg over de reden van de uitnodiging.
Op dit punt splitste de groep weer uiteen, iedereen vertrok naar de slaap kwartieren om daar al hun spullen neer te leggen en misschien wat op te frissen voor het diner dat de hertogin aangekondigd had.
Toen hij bij zijn slaapkamer aankwam, bleek het dat iedereen een kamergenoot zou hebben. Hij zou zijn kamer moeten delen met een boer die hij wel vaker op de markt had zien lopen, Ronja. Voor veel meer dan simpele introducties was geen tijd, want het diner stond al te wachten.
De dinerzaal was groot, een lang vloerkleed liep door de kamer en aan de muren hingen wandtapijten met het embleem van het hertogdom. In het midden van de kamer stond een eettafel, aan het hoofd zat de hertogin, aan het rechterhand zeiden de vrouw die eerder al bij haar gestaan had. Het bezoek werd uitgenodigd om plaats te nemen. De maaltijd was goed, beter dan Johannes in jaren gehad had, en tijdens de maaltijd leerde hij nog wat van de anderen kennen. Karel Franciscus Copernicus, zoon van de geldwisselaar, zat tegenover hem. Johannes wist niet goed wat hij van hem moest vinden, Karel was van goede komaf en het was duidelijk dat hij het wist aan de woorden waarmee hij sprak. Naast hem zaten Ronja en een jager genaamd Mathilda. Hij kwam ook meer te weten over de vrouw die naast de hertogin zat. Blijkbaar was ze de adviseur van de hertogin. Johannes vroeg zich af of zij misschien iets te maken had met de terugtrekking van de hertogin.
Na het diner werd er nog lang in de bibliotheek gesproken over waar iedereen vandaan kwam en waarom ze in het kasteel dachten te zijn. Maar nog steeds kwam er geen antwoord op de vraag die aan Johannes begon te knagen.